Pienkna Karuolcia(1) wyszła nad rzeki

i sercy mniała zmartwiony,

/bu dzieś wyjechał, hen w kraj daleki

ten, ży był jij narzyczony./bis

Nie płacz Karuolciu, nie płacz anieli,

ni jedyn rycyrz na świeci,

/żadnych z nim przeci ni mniałaś dzieci

i jak puwróci, nie rzuci./bis

Rycyrz puwraca, aż tu po ślubi

weselny gronu tańcuji,

/a Karuolina na inszym łoni,

inszy jij w usta całuji./bis

O Karuolinu, tyś mnię zdradziła,

dzież twoji wszyski zaklencia?

/Tyś mi mówiła: Przyjidź, ach, przyjidź,

a tera z innym ślub wziełaś./bis

Koniu, mój koniu, wracaj du domu,

ni ma dla ciebi tu siana.

/Tam przy dulini, dzie strumyk płyni,

tam nasza miłuść zwiunzana./bis

Rycyrz zawrócił, koń nogu rzucił

i błysła iskra czyrwona,

/a rycyrz jenknuł i szablu brzdenknuł

i znik jak śrybna kurona(2)./bis^[1]