W górę serca bracia mili,

W górę, w górę, każdej chwili!

Chociaż ciężki los nas gniecie,

Aleśmy tu żywi przecie!

/Górne Śląsko jest jak było,

I da Bóg że będzie żyło!/bis

Były czasy, żeśmy spali,

Więc też o nas napisali:

Że „Odraki lud zniemczały”,

Z czego nam ubyło chwały.

/Ale z tem tak źle nie było;

Żyje Śląsko, będzie żyło!/bis

Wszak o Śląsku Bóg powiedział:

„Polski lud tam będzie siedział!”

Więc gdy Pan Bóg tak przeznaczył,

Któżby to wspak przeinaczył?

/Takie Boskie nakazanie:

Wola Boża niech się stanie!/bis

Zerwij z dębu gałąź małą,

Chuchaj, dmuchaj, oblep całą:

Próbuj, czy się – sosną stanie?

Czekaj – na niedoczekanie!

/Bo dąb dębem – sosna sosną,

W lato, jesień, zimą, wiosną!/bis

Choć nam ciężko, to nie szkodzi,

Bo po różach nikt nie chodzi;

Mając dobrze każdej chwili,

Wnet byśmy się rozpieścili;

/Przez niedolę hartowniejsi,

Będziem pewni i mocniejsi!/bis

Kochać Boga i swą ziemię

I współbraci, swoje plemię;

Działać szczerze, żyć przykładnie

To szlachetnie, zacnie, ładnie!

/Tak pragniemy, wspomóż Boże!

Bo, prócz Ciebie, któż pomoże?/bis

A więc w górę, bracia mili,

Serca w górę każdej chwili!

Gdy Bóg z nami: myśl wesoła

Niechaj nam rozjaśni czoła!

/Górne Śląsko jest, jak było,

I da Pan Bóg, będzie żyło!/bis^[1]