Do broni! Bracia, do broni!

Kto ceni wolności dary,

Pod znakiem Orła, Pogoni,

Kościuszki wzniósłszy sztandary.

Do broni! Bracia, do broni!

Ojczyzna o pomoc woła,

Niech spoczną na chwilę muzy.

Ktokolwiek miecz dźwignąć zdoła

Niech wstrząsa tarczą meduzy.

Ojczyzna o pomoc woła!

Chciano wrzące serca bicia

Syberyjskim studzić lodem,

Wprzęgnąć w jarzmo od powicia,

By wolnym nie być narodem

I pradziadów nie znać życia.

Lecz Tyś wejrzał Ojców Boże!

I za cięciem drżącej dłoni

Rzucił tyran kajdan łoże

I cień własny trwożny goni,

Boś Ty wejrzał Ojców Boże!

Ledwośmy szablą błysnęli,

Ojczyzna przez dobre chęci

Z grobowej wstaje pościeli,

Młodzieńcze imiona święci

I wdzięcznej je śle pamięci.

Za lat kilka poniżenia

Wzgardą od podłych doznaną,

Za tułactwo i więzienia

I za kroplę krwi przelaną

Jakże hojne zawdzięczenia!

Oddychamy piersią całą,

Możem chlubne ponieść blizny,

Ojczystą pysznić się chwałą,

Umrzeć dla drogiej Ojczyzny

Lub oddychać piersią całą.

Niech wróg liczbą nas zaleje,

Znamy wolność, dość my żyli,

Świetna zorza zajaśnieje

Lub umrzemy w jednej chwili,

Bo nikt karku nie uchyli.

Za jedno chlubne skonanie,

Za krew przelaną w potrzebie

Tysiąc mścicieli powstanie,

Wszakże Bóg rządzi na niebie,

Chłopicki na polskiej ziemi.

Do broni! Zatem, do broni!

Kto ceni wolności dary,

Pod znakiem Orła, Pogoni,

Kościuszki wzniósłszy sztandary,

Do broni! Bracia, do broni!^[1]