We wszystkich portach ta pieśń już rozbrzmiewa,

powtarza ją wspólnie rytm wielu serc

i na bulwarach paryskich ją śpiewa

francuski lud

złączony jedną myślą:

obronić pokój dla wszystkich na świecie,

zobaczysz znów radosny, wolny kraj...

Jak sygnał nasz Picassa gołąb leci,

a razem z nim słowa te płyną w dal.

C’est la chanson des dockers,

jak serca głos dokerów pieśń nad Francją grzmi,

uchwyćmy w dłoń walki ster,

bo każdy z nas dziś walczy przeciw wojnie.

Gdy słyszysz zew pieśni tej,

do walki stań, daleki nasz kolego,

by legła na morskim dnie

złowroga broń, co płynie ku brzegom.

W Marsylii, Breście, Tulonie, Dunkierce

nasz wielki ruch wzmaga się z każdym dniem,

bo taką drogę wskazało nam serce,

gdy matek głos

wciąż mocniej się rozlega.

Nie damy ginąć swym synom w Vietnamie.

Pokoju front obejmie cały świat,

przy dłoni dłoń i przy ramieniu ramię,

kto wojny wróg, z nami jak brat.

C’est la chanson...^[1]