Śadem bieda przyszła, śladem

za zbytkami, za nieładem.

Długo nad granicą stała,

wolności się dotknąć bała.

Wolności się dotknąć bała,

bo ją bardzo szanowała.

Wolności, niebieskie dziecko,

ułowiono cię zdradziecko.

W klatkę cię mocno zamknięto,

bujnych skrzydełek przycięto.

Przedtem u jednego stołu

król z poddanym jadł pospołu.

Jak ojciec dzieci przyjmował,

jak swych przyjaciół częstował.

Dziś mu u stołu klękają,

kości z psiętami zbierają.

Głowę kiedyś w kraju drogą

służka pański trąca nogą!

Pochlebcy go otaczają,

palcem biednego stykają.

Ot mówię, kość polizuje,

dawnej wolności żałuje.^[1]