I znów słychać kochanków piosenkę

Ktoś w niej żegna się, bierze za rękę

Ktoś odchodzi na palcach, zawraca

Potem ma wrócić, nie wraca

Potem ma pisać, lecz zwleka

I ma czekać, lecz się nie doczeka

Wszystko razem oczadziałe, śpiew

Nie pamiętasz, do prawdy nie wiesz

Tylko odgłos melodii dalekiej, oczadziałej

Rozwianej na wieki.

I ten szept co do ucha się skłania

I powtarza jak można najprościej

Nie ma, nie ma prawdziwej miłości,

bez rozstania

Ile trzeba wycierpieć i wyśnić

Żeby taką melodię wymyślić

Ile trzeba utracić, porzucić,

By po latach spokojnie ją nucić

I powtarzać w ciemności te słowa

Kiedy się pierwsza gwiazda odsłania

Nie ma, nie ma prawdziwej miłości

bez rozstania^[2]