Rześko, żwawo! Stuku, puku!

Tak do pracy kowal wzywa,

I przy głośnym młota huku

Taką młodym piosnkę śpiewa:/bis

Kierujcie się jak możecie,

Ale pamiętajcie o tem,

Że każdy człowiek na świecie

Jest kowadłem albo młotem./bis

Błyszczy stal w ogniu, oczęta

Lubej błyszczą milej jeszcze;

Lecz biada, kogo ponęta

W złej niewiasty poda kleszcze./bis

Wierzcie, dzieci, kowalowi,

Dyabeł wichrzy z takiem stadłem,

Gdzie na przekór rozumowi

Żona młotem, mąż kowadłem./bis

Jak bez ognia nasze miechy

Węgli w kuźni nie rozżarzą,

Tak bez cnót nie ma pociechy,

Bo swobodą cnoty darzą,/bis

Póki pogardzając złotem,

Sumienie miała zwierciadłem,

Dzielna Polska była młotem,

Dziś niestety jest kowadłem./bis

Lecz szczęście zmienne w kolei,

Jak młot wznosi się i spada,

Dzieci, ufajcie nadziei,

Kto ją traci, temu biada./bis

Silnym cię los dotknie grotem,

Nie mów jednak: już przepadłem;

Pomyśl raczej: kto dziś młotem,

Jutro może być kowadłem./bis

Rześko, żwawo, stuku, puku,

Dzieci, do zmroku wytrwajcie

I przy głośnym młotków huku

Wraz z starym ojcem śpiewajcie:/bis

Silnym cię los dotknie grotem,

Nie mów jednak: już przepadłem;

Pomyśl raczej: kto dziś młotem,

Jutro może być kowadłem./bis^[1]