Za cnoty, czy za grzech,

Po latach walki trzech,

W niewoli-śmy, choć nikt z nas tchórz ni kiep.

W obozie członki susz,

Za kordon ani rusz,

Bo c.k. straż wpakuje kulę w łeb.

Choć nam zabrano broń,

Została twarda dłoń,

A obcych kul nie trwoży się nikt z nas.

Żołnierskich strzeżmy cnót,

Kolczasty rdzawy drut

Sam pęknie ...Przyjdzie sprawiedliwy czas.

Taka to już nasza dola,

Taki to już los,

Wczoraj sława, dziś niewola,

Dojrzał w polu kłos...

Idzie ku nam Jutro jasne,

Z krwawych idzie niw.

Porwiem w garście kosy własne,

Weźmiem się do żniw.^{[1], [2]}