Salomon to biblijny król

słynący z mądrych rad.

choć Jahwe mu się w nocy śnił,

za dnia przeklinał ten podły świat

i blichtrem smutek duszy krył.

Dlatego żył w rozpuście mdłej.

Więc choć nie wolno z bólu drwić,

naukę weźcie z lekcji tej:

niestety, mądrość zgubna może być!

Szczęśliwy kto uniknął jej!

A Kleopatrę do dziś dnia

piękności wzorem zwą.

U stóp jej legło świata ćwierć

i dwaj cesarze wielbili ją,

lecz marna jej przypadła śmierć.

Ukąsił ją wąż w chwili złej.

Więc choć nie wolno z bólu drwić,

naukę weźcie z lekcji tej:

niestety, piękność zgubna może być!

Szczęśliwy kto uniknął jej!

Sokrates w każdym słowie chciał

świadectwo prawdzie dać,

lecz podniósł się okropny krzyk:

o sobie prawdy nikt nie chce znać.

Podano mu cykuty łyk.

Kłamcy wśród nas wciąż wodzą rej.

Więc choć nie wolno z bólu drwić,

naukę weźcie z lekcji tej:

i prawdomówność zgubna może być!

Szczęśliwy kto uniknął jej!

A oto Mackie, no i ja –

niech nam daruje Bóg!

Namiętność zła zepchnęła nas

na najstraszniejszą z życiowych dróg.

Ku szubienicy iść już czas.

Grzech łączy, lecz kara nie mniej.

Więc choć nie wolno z bólu drwić,

naukę weźcie z lekcji tej:

namiętność zawsze zgubna może być!

Szczęśliwy, kto uniknął jej!

A oto bogobojny lud,

co wciąż nadzieją żył,

co dekalogu wiernie strzegł,

aż w końcu nie starczyło mu sił

i w beznadziejnej biedzie legł.

Z nadzieją żyć jest dużo lżej.

Więc choć nie wolno z bólu drwić,

naukę weźcie z lekcji tej:

nadzieja także zgubna może być!

Szczęśliwy kto uniknął jej!^[2]