Ty jesteś, ojczyzno, jak płomień wysoki,

jak dzień, co ludowi zabłysnął;

to morze szumiące, te górskie potoki,

to niebo – to tyś jest, ojczyzno.

Tyś metal gorący, heroizm górniczy,

robota i taniec wesoły,

i wioski srebrzyste od lamp elektrycznych,

i dzieci idące do szkoły.

To twoje na drogach padają promienie,

to twój głos słyszymy po nocy.

Kto idzie przez życie z ojczyzny imieniem,

w zwycięstwo ten idzie i w słońce.

Tyś mosty Wrocławia i wiosna w Szczecinie,

i srebrne warszawskie gołębie.

My ciebie, ojczyzno, w swych pieśniach sławimy

i w walce, i w pracy codziennej.

Nam dzień się jak okno otwiera

nad Wisłą i Odrą, i Nysą.

Ojczyzno Szopena, ojczyzno Waltera,

waleczna, ludowa ojczyzno.^[1]