Gdy się łączą ręce dwie w Imię Boże,

Przed ołtarzem uroczystym w blasku świec.

Wtedy zwykła ludzka miłość jest potęgą,

Bo z miłością Jego wieczną splata się.

Kiedy łączysz serca dwa w Imię swoje

I związujesz między nimi mocną nić.

Błogosławisz swoim dzieciom na wędrówkę,

Pokazujesz, co to znaczy umieć żyć.

Pójdą odtąd na radości i na smutki,

Zawsze razem, przy nim – ona, przy niej – on

Twoja łaska szlak im będzie wyznaczała

I obroni od drapieżnych świata szpon.

Teraz idźcie uśmiechnięci w Imię Boże,

Pamiętajcie dzień dzisiejszy, bo od dziś.

Wasze ręce będzie trzymał sam Bóg Ojciec,

Jego Słowo, Jego Prawda, Jego Myśl.^[1]