Niech nas jedność łączy w koło,

Zgoda, miłość kwitnie nam,

Spłyną lata nam wesoło,

Aż do grobu ciemnych bram.

Bliżej do mnie, przyjaciele,

Jak ogniwa złączmy dłoń!

Przyjaźń kwiatem drogę ściele

I od troski strzeże skroń!

Samoluby w kątach siedzą,

Każdy z nich się w sobie źre,

Duszę troski w noc im jedzą,

Za dnia zazdrość w sercu wre!

A nam serce w licznem gronie

Od radości w piersi drga,

Serce w sercu błogo tonie,

Gdy przyjaźni błyśnie skra!

Hej! W kim serce zdrowe bije

I kto Boga w duszy ma,

Niech po kątach się nie kryje,

Niechaj świętą przyjaźń zna.

Niech, się łączy z przyjacioły,

Niech do dłoni wpada dłoń,

Żywot płynie mu wesoły,

Jak po rosie śpiew przez błoń.^[1]