Do Ciebie, Panie, pokornie wołamy,

Łzy wylewając serdecznie wzdychamy./bis

Racz na nas wejrzeć z nieba wysokiego,

A racz pocieszyć człowieka grzesznego./bis

Któregoś, Panie, zbytnio umiłował

I Krwi najświętszej przelać nie żałował./bis

Acz miecz Twój srogi bardzo się wydłużył,

By złości nasze swą srogością zburzył,/bis

Lecz nic nie dbamy, w złościach naszych trwamy,

Jednakże, Panie, ku Tobie wołamy:/bis

Byś złości nasze łaskawie przebaczył,

A gniew Swój srogi pohamować raczył./bis

Użycz łaski Twej ku upamiętaniu,

Daj serce prawe ku Twemu wzywaniu./bis

Abyśmy zawsze w pobożności żyli,

Ciebie z Świętymi na wieki chwalili./bis^[1]