Ruszyliśmy z wolna, a potem wciąż raźniej,

ni sioło nas żegna, ni miasto, ni step,

i szli nam naprzeciw esesman i strażnik,

i ziemia zwichrzona, tak czarna jak chleb.

I szliśmy spod Moskwy, i szliśmy z Uralu,

a w oczach zmęczonych pożoga i sen,

za górą, za stepem, za lasem, za dalą

jest Wisła, i Odra, i Szprewa, i Ren.

I dalej, i dalej, na zachód, na zachód,

na północ, południe, pożegnać nam wschód,

za Auschwitz, za Belsen, za Stutthof, za Dachau,

do walki, do boju za kraj nasz i ród.

I poszły dywizje, i szły bataliony

za wolność, za waszą, za naszą, za wiek,

i padły miliony, i wstały miliony,

jak step, co nas budzi i gubi swój brzeg.

A gdyśmy stanęli zmęczeni i senni

i czołg odpoczywał, samolot i człek,

śpiewaliśmy pieśni majowe, wiosenne,

za wolność, za radość, za ludzkość, za wiek.^[1]