Dzień kwietniowy błyskał lazurem

i ze szczęścia pachniał i kwitł,

poszłam więc na most w Anzures

jak chodzi cały Valiadolid.

Taki spacer, mój Quintano,

to nic złego, żaden wstyd,

na Anzures na Wielkanoc

chodzi cały Valiadolid.

Ale gorzej, że na tym moście

zostawiłam serce swe.

Jedna chwila i, i już miłości

słodki płomień spalił je.

Jak przebija płomień chmurę,

a noc ciemną złoty świt,

tak mnie przebił na Anzures

wzrok młodziana z Valiadolid.

Aż zachwiałam się i potknęłam,

on za rękę chwycił mnie.

Donno, pięknych nóżek nie łam

szepnął i uśmiechnął się.

Dotąd widzę ust purpurę,

dotąd czuję ręki chwyt

najpiękniejszej na Anzures

najpiękniejszej w Valiadolid.^[1]