Powiedz, dokąd znów wędrujesz?

Czy daleko jest twój sad?

Hen, w krainy buczynowe

Ze mną tam układa pieśni wiatr

Hen, w krainy buczynowe

Ze mną tam nikogo tylko wiatr

Zmierzchy grają, a przestrzenie

Własny mi podają dźwięk

Takie śpiewy z nimi lub milczenie

W którym znika każdy dawny lęk

W takich śpiewach i milczeniu

W szumie świętych buków zginął lęk

Zaszumiały cię powietrza

I ruszyłeś sam na szlak

Ten ostatni, ten najlepszy

Przyszedł czas, Pan dał ci znak

Ten ostatni, ten najlepszy

Przyszedł czas, Pan dał ci znak^[2]