Panie kominiarz!

Co pan wyczyniasz?

Po coś pan wszedł na dach?

A on tylko westchnął i wcale nie przez nią

Nie dla dziewczyny to słówko: ach!

Wzdycham, bo strasznie mi szkoda księżyca,

że nikt już na niego nie patrzy.

Że nie zachwyca tak jak zachwycał

Wybrzydzać nauczył się każdy.

I nikt już nie widzi, że księżyc

To kółko wycięte ze złota.

Bo wyście biedni i fanty przejedli.

Chamstwo i zwykła hołota.

Panie kominiarz!

Znów pan zaczyna.

To już doprawdy jest grzech.

Złaź pan z powrotem i skończ tę głupotę.

On tylko splunął i westchnął: ech!

Wzdycham, bo strasznie mi szkoda księżyca

że nikt już na niego nie patrzy.

Że nie zachwyca tak jak zachwycał.

Wybrzydzać nauczył się każdy.

I nikt już nie widzi, że księżyc

to kółko wycięte ze złota.

Bo wyście biedni i fanty przejedli.

Chamstwo i zwykła hołota.

Panie kominiarz!

Po kiego grzyba, lecz jego nie ma.

Lecz niego nie ma.

Została drabina.

Na księżyc cholernik wlazł

i drabkę wciągnął.

Usiadł jak pan

I nie wzdychając już wcale

Zadyndał sobie nogami

– Bo ja w księżycu się zakochałem – krzyknął

– A na was to dyndam

I dyndać zaczął – dynda do dzisiaj.

Dynda ile wlezie.

Dyndam, bo strasznie mi szkoda księżyca

że nikt już na niego nie patrzy.

Że nie zachwyca tak jak zachwycał.

Wybrzydzać nauczył się każdy.

I nikt już nie widzi, że księżyc

to kółko wycięte ze złota.

Bo wyście biedni i fanty przejedli.

Chamstwo i zwykła hołota.^[1]