Raz pewien artysta rękę

do góry podniósł i rzekł:

Napiszę jutro piosenkę

na mandolinę i flet

I zabrał się do dzieła

co miało potrwać wiek

Piosenka popłynęła

na mandolinę i flet

A wokół była cisza

i nagle jakiś szept

zaszeptał: tam do licha

ta mandolina i flet

I grały instrumenty

muzykę co jak lek

Pod nieba firmamentem

wciąż z mandoliną flet

Aż inny mistrz melodię

w paradny ubrał tekst

o tym co razem robią

ta mandolina i flet

O tym jak korzystają

Z życia przez duże Ż

o tym jak razem grają

ta mandolina i flet^[2]