Tak mówią, że to jeno pusta lalka,

La belle Thèrése de Kronenberg Palais(1),

Zapewne tak, to nie westalka,

Już cała Polska o tym wie!

O narodowym rządzie baśń szeleści

Jej memoriałów niezliczoną moc,

Niestety, mimo ich głębokiej treści

Nad polską sprawą wisi czarna noc.

Madame Thèrése(2)

Spowita jest

W całego kraju kłopoty,

Lecz urok ma

Istota ta,

Jak nowy rząd Europy.

Wszak dobrze wie:

Narażać się,

Narażać się

Niepolitycznie i niebacznie,

Gdy złoży ster

Z PPS sfer,

Wnet rewolucja się zacznie.

Lecz tajemnicą jest poliszynela,

Że piękna pani ma przyjaciół trzech.

Wiadomo. Trudno żyć bez przyjaciela,

A mieć ich trzech to też nie grzech.

Generał(3) kocha Thèrése idealnie,

Rad by w niej ekstrakt widzieć polskich snów,

Chce, aby życia nie znała realnie

I trwała wiecznie, jako pieśń bez słów.

Madame Thèrése

Uległa jest,

Jak tego protektor życzy,

Więc politique,

Diplomatique,

Niech sobie PPS krzyczy.

Z endencji lic

Nie grozi nic,

Bo ta z ugody wszak zrodzona.

Jej głupi wrzask

To zazdrość z łask,

Nie do jej płynących grona.

Pułkownik(4) darzy ją memoriałami

Inspektoratu „Polnische Wehrmacht”,

Gdy jednak en deux znajdą się czasami,

Głos jakiś szepce jej: – „Hab Acht!”(5)

Ona uprzejma – on zawsze dyskretny,

Czcząc niewinności wdzięk – patrzy w bok.

Któż lubej zwierza się, że na sekretny

Z okupantami idzie five o’ clock?

La belle Madame

Wie, że on tam

Poza nią armię werbuje,

Lecz nie śmie tu

Powiedzieć mu:

„Pan opinię moją psuje!”

Uważa, że

Gdy będzie źle

Publicznie powie: „Jam zdradzona!”

Odwrotnie znów,

W zachwycie słów

Upadnie w jego ramiona.

Szary Brygadier – to przyjaciel trzeci,

Ach, ten nie żąda flirtu pustych słów!

Spojrzeniem orła w sumieniu dreszcz nieci,

„Do czynu!” – woła – „przejdź od szumnych mów!”

Ten memoriałów nigdy nie przesyła,

Lecz kiedy chce, przychodzi do niej sam.

Z nim la bella jest podwójnie miła

I sama nie wie, gdzie prawda, gdzie kłam...

Szepce mu tak

„Kocham twój znak,

W niepodległości wierzę zorzę,

Rycerskie sny

Nieobce mi –

Wszak ciągle dymisją grożę!

Lecz widzisz sam,

Jaki tu kram,

Ile tu partii wzrosło znowu!

Wszak aby żyć,

Nie mogę być

Tak wojownicza jak POW!”

Możny generał z komnat Belwederu

W unii z prusactwem obiecuje raj!

Dzielny pułkownik, pragnąc władzy steru,

Z patriotyzmu werbuje jej kraj!

Szary Brygadier woła niecierpliwie:

„Gdzie twoja godność!?...Zgubi cię ta zgraja!”

A ona szepce każdemu z nich tkliwie:

„Ubi tu Caius, ibi ego Caia”(6).

Lecz z kim en deus

Spotkają się

Ginie niepokój, kłopoty,

Madame Thèrése

Ponętna jest

Jak nowy rząd Europy!

Pewnie winien

Tu CKN(7),

Że w Polsce plotki mają szanse.

Madame Thèrése

Niewinna jest

„Honni soit, qui mal y pense!”(8)^{[1], [2]}