Budzi się nasze mieszkanie

Krzesło i tapczan i drzwi

za chwilę wspólne śniadanie

i pierwsza kłótnia o nic

Budzą się nasze kłopoty

dokładnie siódma pięć

biegniemy razem do okien

sprawdzić czy pada deszcz

Znowu rozlałeś mleko

zaspany łazisz wciąż

kiedy coś kupisz dzieciom

jaki tam z ciebie mąż

Kochana mam już dosyć

ciągłych narzekań i łez

w robocie tyle roboty

jakiej nie twoja rzecz

Czasami w sennych marzeniach

w pałacu żyję jak lord

dziewczyny co chwilę zmieniam

pieniędzy pęcznieje stos

I wtedy zrywam się z krzykiem

przecieram oczy ze snu

cieszę się twoim dotykiem

i tym co powiesz mi znów

Czemu rozlałeś mleko

zaspany łazisz wciąż

kiedy coś kupisz dzieciom

jaki tam z ciebie mąż

I tyle będzie wokół

wymówek żalów łez

na które brak sposobu

lecz to już nasza rzecz^[2]