Dębem wiatr kołysze,

rzesze grzywę liści,/bis

/a pod dębem, pod zielonym

siedzą trzej czołgiści./bis

Wspominają sobie

wojenne przygody./bis

/Dwaj – to starzy są frontowcy,

a ten trzeci młody./bis

Pierwszy od Lenino

szedł ku ziemi polskiej;/bis

/na Warszawę go przez Lublin

wiódł bojowy rozkaz./bis

Drugi, co miał wąsy

jasne jak pszenica,/bis

/pod Walterem bił się dzielnie

o nasze granice./bis

A ten trzeci, młodzik,

nie był jeszcze w boju./bis

/Miał szczęśliwszą od nich młodość

w jasny czas pokoju./bis

Ale gdyby znowu

przyszło Polski bronić,/bis

/poprowadzi swą maszynę

niegorzej niż oni./bis^[1]