Na ziemi było nam ciasno

już od szczenięcych lat.

Każdemu, gdy nocą zasnął,

śnił się podniebny świat.

O snach któż dzisiaj pamięta?

Dawno latamy już,

Już ziemia nóg nam nie pęta,

ale ucieknie któż?

Ziemio, ziemio,

choć wciąż cię żegnać trzeba,

z tobą, ziemio,

stale jest nasza myśl.

Z dróg dalekich,

spod wysokiego nieba

powracamy,

by znów po tobie iść.

Tu nam najjaśniej słońce świeci,

tutaj się do nas śmieją dzieci,

tu to, co cieszy i co smuci,

wszystko tu – jak więc cię porzucić?

Ziemio, ziemio,

z tobą jesteśmy wciąż.

Gdy przyjdzie pora odlotu,

nic nie zatrzyma nas.

Nie miejcie urazy o to,

że znów żegnamy was.

Bądź dla nas, ziemio, życzliwa.

Kraju, pozostań zdrów.

Choć niebo co dzień nas wzywa –

przecież wracamy znów...

Ziemio, ziemio...^[1]