Poszedłem z psem na spacer do parku

By bawić się z nim w „Tfu, tfu podaj kijka”

Coś dźgnęło mnie w serca zakamarku

To jesień, to jesień, to jesień,

zimna i śliska niczym żmijka

Co roku wpełza w moje życie

Nie czeka nigdy na moje: „Proszę!”

Dlaczego tu leje, a nie w Madrycie?

Przez nią muszę wkładać gumowe gacie, przepraszam – kalosze

Oooooo, ty jesienio, ty niedobra tyyy

Mogłabyś raz odejść i nie wrócić

Oooooo, tyś jest tak potrzebna jak gdzieś brokaty

Tak bardzo bym chciał cię skrócić i wyrzucić

Parlando:

Muszę ci coś powiedzieć

– nie kocham cię i nigdy nie kochałem.

Nie chcę z tobą mieć nic wspólnego...

Z twojej żółtej, pomarszczonej twarzy

kapią łzy deszczu, tworzą kałuże u mych stóp.

Nie wzrusza mnie to. I wiesz – powiem ci coś jeszcze, uwaga, to zaboli – kocham wiosnę! Wiosnę! Słyszysz? Wioooooosnęęęęę!

Oooooo, ty jesienio, ty niedobra tyyy

Mogłabyś raz odejść i nie wrócić

Oooooo, tyś jest tak potrzebna jak gdzieś brokaty

Tak bardzo bym chciał cię skrócić i wyrzucić

All I need is rhythm divine...^[1]