Pojrzyj! orły nasze płyną,

W straszny bój...

Idę do tych, którzy giną –

Bywaj zdrowa mi, dziewczyno,

Jam nie twój...

Kto dziś marzyć chce spokojnie,

Nie wart żyć po świętej wojnie.

U bagnetu jasnej stali

Róża lśni

Barwa ust twych i korali...

Kiedy gdzieś w nieznanej dali

Legnę we krwi,

Na pierś mi w usłudze bratniej

Złóż ją – twój dar ostatni.

Ktoś tam płacze... niechaj płacze –

Śmiać się w głos!

Wy tu błądźcie jak tułacze.

Iść na kule i kartacze

Lepszy los...

Droga żmudna i mozolna,

Lecz nas wspomni Polska wolna.

Od północy niebo dymi –

Pierś się rwie!

Poszli nasi w trud olbrzymi...

Prędzej, bracia! Kiedyż z nimi

Złączym się?

Grają trąbki, gwar polata...

Żyj, Ojczyzno, po kres świata!

Legion świetny, dumny, krwawy –

Polski straż.

Dawnym szlakiem ojców sławy

Wiedź, och! prosto do Warszawy

Wodzu nasz!

Długo na róg złoty czeka

Tu daleka – niedaleka...^{[1], [2]}