Kiedy drzewa okryją się kwieciem,

kiedy ptak nam wyśpiewa już kwiecień

czy maj,

wezmę rower, motocykl i prędko polną

drogą pojadę z piosenkę

przez kraj.

/Wędrujmy po ziemi ojczystej

wstęgami rzek albo dróg

od Tatr po morze srebrzyste

od siwej Odry po Bug.

Wędrówka jest zawsze radosna

i śpiew nas będzie w dal wiódł

kto kraj swój ukocha i pozna

ten rad mu odda swój trud./bis

A gdy lato się słońcem rozpali,

biała łódź pozostawi na fali

swój ślad,

będzie w górze dziwiła się mewa,

a tę piosnkę wśród żagli wyśpiewa

mi wiatr:

Wędrujmy po ziemi ojczystej...

Kiedy liście wyzłoci już wrzesień,

gdy je wicher w dal porwie, poniesie

jak deszcz –

wezmę namiot i pójdę z ochotą,

by piosenkę w plecaku piechotą

w świat nieść.

Wędrujmy po ziemi ojczystej.

A gdy zima okryje świat śniegiem,

drzewa białym wyznaczą szeregiem

mój szlak,

pomknę w góry z uśmiechem na twarzy

i zaśpiewam wraz z tłumem narciarzy

znów tak:

Wędrujmy po ziemi ojczystej...^[1]