Ref.

Tyle rzeczy mnie, kurczę, w tobie złości.

Tyle rzeczy mnie, kurczę, mierzi w tobie.

Tyle rzeczy, że aż czasem wprost nie wierzę.

Tyle rzeczy, że aż czasem wprost nie mogę.

Spodnie zmięte, niezłożone i na sofie

Chociaż temat ten nam przecież ciągle wraca.

Kubek brudny koło łóżka i ten rower

Co korytarz cały mały nam zagraca.

Ten twój nawyk, że szuflada wciąż otwarta.

Ten twój nawyk, że zamknięte wciąż pytania.

Ten twój nawyk, że okruchów pełno w łóżku.

I ta niechęć zaprzestania w śnie chrapania.

Że jak zjesz, to tam gdzie jadłeś – brudny talerz,

Że w łazience, oczywiście – deska w górze,

Że jak sklep, to tylko lista, nic od siebie,

Że w rocznicę, co rok bez zmian: jedną różę.

Prosto z mostu, magii nawet odrobiny,

Brak inwencji, brak domysłów, inicjatyw.

Na pytanie „Co tak milczysz?” jakiś pomruk,

Ten sam pomruk na pytanie „Jak tam w pracy?”.

Brak ochoty na spacery przy księżycu.

Przy kolacji z mą rodziną ziew za ziewem.

Jakiś bilet, tak sam z siebie, do teatru?

Nie ma mowy, przecież: „Co tam lubisz, nie wiem.”

Żebyś jeździł trochę chętniej do mej matki!

Żebyś krzesłem tak nie jeździł, jak coś piszesz!

Byś pamiętał me zwierzenia z detalami -

Nie ma mowy, przecież: „Serio, pierwsze słyszę”.

Ten twój zwyczaj nieściągania brudnych butów,

To że prosić muszę zawsze milion razy,

Że komplement to słyszałam w zeszłym życiu,

„Wszystko jedno” wypisane na twej twarzy,

To do szału mnie codziennie doprowadza,

Sprawia, że od rana chodzę tak wkurzona,

Że się cieszę, że cię widzę tylko w czwartki,

Całkiem nie wiem, jak to znosi twoja żona!^[1]