Choć twej młodości jasny płomień

Iskrami bucha oszołomień

O Piękna ma,

Nie kusi mnie twych wdzięków wiosna,

Kiedy promienna i radosna

Ku życiu drga...

Spoglądam z dala obojętny,

Jak w żądzy szczęścia zbyt namiętnej

Zatracasz gust –

I patrzę z leniwym uśmiechem,

Jak poisz się wciąż nowym grzechem,

Wciąż z innych ust...

Lecz kiedy ujrzę w twojej twarzy

Cierpienie, co się w oczach żarzy

Posępną skrą,

Gdy w smutku widzę cię żałobie,

Ach, wówczas muszę być przy tobie,

Czuć mękę twą...

Ty mnie nie kochasz ni ja ciebie,

A jednak tulę się do ciebie,

Nie mówiąc nic –

I piję smutek twój, dziewczyno,

I piję twoje łzy, co płyną

Z pobladłych lic...

Czy to przyjaźń idealna,

Czy też perwersja seksualna?

Obłędu mgły?

Ach, nie wiem, co się ze mną stało,

Lecz chciałbym pić przez wieczność całą

Twe drogie łzy,

Twe drogie łzy...^[1]