Jesienny wiatr

z klonowej gałęzi

ostatni liść

oberwał czerwony.

A tutaj, patrz –

w piosence z włóczęgi

przechował się

słoneczny ten film:

Nieba dzwon,

melodii ton,

ognisko płonące

w mroku.

Inny świat,

ptaki i wiatr

nad śladem twoich kroków.

Chmury cień,

zmęczony dzień

i sny pod skrzydłem namiotu.

Rzeki blask

pod deszczem gwiazd

i złoty słońca wschód...

Nie trzeba nam

pustyni piaszczystych,

kwitnących lian

i puszcz tropikalnych.

Twój bliski kraj

znad Odry i Wisły –

włóczęgi szlak

otwiera ci sam:

Nieba dzwon...

Choć tyle dróg

za nami zostało

i tyle gór

patrzyło nam w oczy –

włóczęgom wciąż

włóczęgi za mało.

Na przyszły rok

przywoła ich znów:

Nieba dzwon...^[1]