A przy ognisku kiedy siędą

Kompany moje,

To niech im myśli nie oprzędą

Wspominań roje.

Wiadomo, tęskność jest łakoma

Na łzy żołnierza,

Zaraz wyszpera, że tam doma

Czas ktoś odmierza.

Lubi sprawować tęskność psotę

I dziwowiska,

Gdy to się nocą, albo w słotę

Cni u ogniska.

Jeśli ojcowie ci ostali

W bielonej chacie,

Błogosławieństwa głos z oddali

Popłynie na cię.

Jeśli dziewczyna ciebie czeka,

Smętkiem się mroczy,

To ci się zwidzi, że z daleka

Patrzą jej oczy.

Jeśliś ostawił towarzyszy

Śród bojowiska,

Przywoływania ich śród ciszy

Usłyszysz z bliska.

Urągać będą wspomnienia

Żołnierskiej doli,

Smętek rozjątrzył, porozrania

Wszystko, co boli.

A przy ognisku kiedy siędą

Kompany moje,

To niech im myśli nie oprzędą

Wspominań roje.^[1]