Szkoda, że stało się,

szkoda, że nie ma, że

– ech, próżna mowa.

Norwid – ten pisałby,

Tycjan i Rembrandt, i

Loon by malował Ręce jak

miękki sen, oczy jak...

czy ja wiem?

Wiadomo – oczy!

Anioł szedł, szedł przez mgłę,

mówię – tak! A on – nie!

I zauroczył. Teraz co? nonny-ho!

Kruchy świat, kruche szkło.

Teraz co? nonny-ho!

Kruchy świat, kruche szkło.

No i łzy –

a! to ty?

Szkoda mi, byłyby

i brzoskwinie.

Biały ptak, a tu tak:

czarny mak, ciemny smak –

jak po winie.

Teraz co?...

maski i instrumenty...

Na cóż mi

kwiaty i

szmaragd,

gitara

i okręty...?^[2]