próba sił, koła w ruch,

tramwaj zbrojny w ze dwie setki głów,

każda tryska złem,

pudło mknie, szlakiem biur,

senna masa, co skruszy i mur

wyciska z chleba dżem

 górą krąży jak dobry duch

 sen o palmach w hallu domu „Zdrój” –

 wielki ruch

plaża fok, plaża morsów,

wrzący stok bladych torsów,

Bałtyk wsiąkł w gąbki boków,

suchy dok, czas wytopu

 złoty piach pełen skarbów ze szkła,

 wśród wydm składy puszek bez dna,

 starczy ich na sto lat,

 śmiechy panienek, tańczą całą noc,

 co koc Wypieczona twarz i dzieci, i dziad –

 wypas nowych stad

 plaża fok, plaża morsów...

 jeszcze kilka dni, wreszcie dom,

 lepiej nie mów nic, choć możesz przekląć ją –

 przecież wróci

 plaża fok, plaża morsów...

/plaża fok, plaża cudów,

raz na rok deser z nudów,

czeka gdzieś w pustych szklankach,

czai się na przystankach/bis^[3]