Płoną góry, płoną lasy

w przedwieczornej mgle,

stromym zboczem dnia

słońce toczy się.

Płoną góry, płoną lasy,

lecz nie dla mnie już,

brak mi listów twych,

ciepła twego snu.

Rzuć między nas

najszerszą z rzek,

najgłębszy nurt,

najdalszy brzeg.

Rzuć między nas

to, co w nas złe,

a ja i tak odnajdę cię.

Płoną góry, płoną lasy

nim je zgasi zmierzch,

znowu jedna noc,

znowu jeden dzień.

Płoną góry, płoną lasy,

lecz nie dla mnie już,

brak mi zwierzeń twych

ciszy twego snu.

Rzuć między nas

najdłuższy ląd,

najskrytszy żal,

najgłupszy błąd.

Rzuć między nas

to, co w nas złe,

a ja i tak odnajdę cię...^[2]