Mówią: Płonie stodoła,

płonie aż strach,

aż kurzy się z niej!

Trzeszczy wszystko dokoła,

ściany i dach,

gorąco, że hej!

Pobiegnij tam do niej,

szkoda czasu, bo

stodoła płonie,

a w niej ludzie jacyś są!

Sołtys chyba już zawołał prawie pół wsi,

pomagaj i ty!

Płonie stodoła, alarm trwa,

więc myślę, a niech...

Dlaczego właśnie ja miałbym brać dudy w miech?

Chwytam wiadro więc w dłonie,

biegnę co tchu

i widzę tam... co?

Płoną oczy i skronie,

bawi się tu

par chyba ze sto!

To sołtys swoją córkę

za mąż dzisiaj dał,

do żonki pali się pan młody,

chłop na schwał!

Zabrakło miejsca w  mieszkaniu,

ojciec i teść

ugościć chciał wieś!

W swojej stodole zrobił bal,

tańczyłem i ja...

Tak mogą płonąć stodoły

każdego dnia!^[1]