Pnie się malwa do okienka,

Pnie się biała, bialusienka,

Jak za dawnych dni.

Hej ty malwo, hej bielutka.

Pocieszże mnie w moich smutkach,

Osusz gorzkie łzy tułacze,

Osusz gorzkie łzy.

Bo mi smutno w obcej ziemi,

Bo mi tęskno za swoimi,

/Bo zły los mi świat odmienił.

Pierzchły złote sny./bis

Malwa główką pokiwała,

Srebrnym listkiem zaszumiała

I tak powiada:

„Niech złe losy cię nie smucą,

Jasne chwile jeszcze wrócą,

Jest na to rada, dziewczyno,

Jest na to rada!

Żal nad szczęściem utraconym

Pod mundurem skryj zielonym,

/On cię wróci w dawne strony,

On ci siłę da!”/bis

Panna malwy posłuchała,

Do wojska się zapisała,

Dziś jest w „Pe–Es–Ka”!

Dziarska mina,

Swada wielka

I na bakier furażerka,

Dziewczyna jak skra ognista

Dziewczyna jak skra!

Wóz prowadzi pewną dłonią,

Patrzy dumnie, błyska bronią,

/A na ustach koralowych

Jasny uśmiech ma!/bis^[1]