odkąd sięgam pamięcią

wciąż gotowe do drogi

dyszały tuż pod oknem

moje parowe pociągi

zziajane spocone okropne

opóźnione – ale wierne

towarowe osobowe mroczne

niby nocne a trochę dzienne

czasem się zapominały

i w ramach dziwnej pokuty

przez mój pokój dziecinny

jechały jakby na skróty

nie próbowałem wtedy

nawet dojść do stołu

bo wszędzie biegły szyny

nikt nie chciał mi pomóc

ojciec – stary kolejarz

cieszył się niczym dziecko

i nawet stał na baczność

z żółtą chorągiewką

raz zatrzymał się wagon

całkiem – jak – ja zagubiony

jakby na zimnej bocznicy

utkwił w połowie drogi

ktoś go nagle odczepił

albo urwał się z choinki

chyba był drugiej klasy

albo jeszcze innej

widziałem podróżnych

jedli jajka na twardo

patrzyli nieprzytomnie

bo konduktor zasnął

a rozkład jazdy wisiał

górą a może na peronie

lecz nikt nie wiedział

kiedy nastąpi koniec

moje urojone pociągi parowe

wciąż wybierają się w drogę

czekają – jak zwykle – pod oknem

zawsze nad podziw gotowe^[2]