Kiedy w knajpie „Pod Kotwicą”

zbierze się żeglarska brać,

opowieści wolno płyną,

zaraz w kości zaczną grać.

Stary bosman fajkę kurzy

i popija z flaszy rum,

statek mój był bardzo duży,

zwał się dziarsko „Złoty sum”.

Słynął on na wielkich morzach,

był postrachem wszystkich wód,

dzielna była też jego załoga,

forsy było wtedy w bród.

Prawie cały świat opłynął,

dumnie nawet szedł na dno,

gdy do Indii Wschodnich płynął

wiatr o skały strzaskał go.

Opowiada stary wyga,

aż po knajpie idzie szum,

jak do Gdańska długo płynął

w starej beczce, gdzie był rum.^[1]