Kto mówił, że poeci nie idą do nieba,

że wszyscy już cyrograf dawno podpisali,

że bóg nie dopuści, by po śmierci jeszcze

śpiewali, śpiewali, śpiewali...

Kto sprawdzał w rachunkach „ma” i „winien”,

kto twierdzi, że niebo nie dla nich otwarte,

że przecież już wszystko postawili

na jedną, na jedną kartę.

A im chleb smakuje tak samo jak tobie

i woda ta sama – może bardziej słona,

tak samo się rodzą, tak samo kochają,

tak samo nad ranem opuszcza ich żona.

I władca nad nimi ten sam, co nad tobą

I tylko zbyt prędko siwieją im włosy –

lecz oni o tym nie wiedzą i piszą swe dzieła,

na życie i śmierć donosy.

Wieczorem czasami zbyt głośno coś krzykną

i kark chuderlawy nadstawią za twój tłusty,

alkohol pociesza, więc jest i alkohol –

– codzienne poetyckie odpusty...

Kto mówił, że poeci nie idą do nieba,

że wszyscy już cyrograf dawno podpisali?

To bujda – oni będą po śmierci jeszcze

śpiewali, śpiewali, śpiewali...^[1]