Zakupiono na targu poetę.

Właśnie miało być wielkie przyjęcie.

Miedzy barkiem a szwedzkim bufetem

ustawiono go na postumencie.

Dzięki temu, z poczuciem wyższości,

Przemieszanym z nabożnym szacunkiem

Na nadzianych spoglądać mógł gości

i toasty markowym pić trunkiem.

Ech, poeto, to nie miejsce dla ciebie.

Tobie zimna mansarda i paletko leciutkie.

Idź się lepiej powłóczyć po niebie.

Księżycowi daj w gębę, zabierz gwiazdy na wódkę.

Lepiej wyśnij niebieskie migdały.

Całkiem niezłą kolację da się obejść ich smakiem.

Patrz jak łatwo tu sięgnąć powały,

a kto w piórka porasta nie koniecznie jest ptakiem.

Wystawiono z salonu poetę.

Nikt go nie chce, choć znów jest do wzięcia,

choć do wczoraj sprawiano mu fetę

i najlepsze uświetniał przyjęcia.

Po piwnicznych zniesiono go schodach.

Obijano na twardych podestach.

Na poetów skończyła się moda.

On w dodatku poetą być przestał.

Ech, poeto^[2]