Znałem kiedyś człowieka i on też mnie znał

Taki gość, co za dużo w życiu w siebie wlał

Potem się zredukował do paru prostych słów

Tak głębokich jak słynny Filipiński Rów

Ożywał na chwilę

I mówił tak sobie

Wiaterek ustał, pogoda na suma

Co ja tu robię, co ja tu robię

Wiaterek ustał, pogoda na suma

Co ja tu robię, co ja tu robię

Na niedzielnym obiedzie gdy teściowa krzyczy

Żona gdera, dzieci w necie coraz mniej się dla nich liczysz

Gdy życzliwie patrzą w oczy tylko rosołowe oka

W których wciąż się przegląda głupia mina na pokaz

Uśmiechnij się śmiało

I powiedz to sobie

Wiaterek ustał, pogoda na suma

Co ja tu robię, co ja tu robię

Wiaterek ustał, pogoda na suma

Co ja tu robię, co ja tu robię

Nananananana...

Co ja tu robię, co ja tu robię

Nananananana...

Co ja tu robię, co ja tu robię

Odpłynęły gdzieś wyspy na których się żyje

Czas zasuwa jak głupi, pędzi na łeb na szyję

Powiedz „stop”, idź do przodu z podniesioną głową

Jakbyś znowu był młody, z całym życiem przed sobą

Uśmiechnij się śmiało

I powiedz to sobie

Wiaterek ustał, pogoda na suma

Co ja tu robię, co ja tu robię

Wiaterek ustał, pogoda na suma

Co ja tu robię, co ja tu robię

Nananananana...

Co ja tu robię, co ja tu robię

Nananananana...

Co ja tu robię, co ja tu robię

Nananananana...

Co ja tu robię, co ja tu robię

Nananananana...

Co ja tu robię, co ja tu robię^[1]