Zawodzą dzwony w kościele,

Zawodzą dzisiaj od rana ...

Żołnierza będą chowali –

Austriackiego ułana...

Wczoraj legł w bitwie pod lasem,

Sześciu przeszyty kulami...

Hej! Nikt tu po nim nie płacze

I nikt nie żegna go łzami...

Snać dzielnie stawał w potrzebie:

Skrwawione na nim rajtuzy,

Skrwawiony mundur ułański,

Co pozłociste ma guzy...

Na piersiach krwawa koszula,

A pod nią strzępy szkaplerza...

Mogiłę w polu mu kopią,

Oj, dolo, dolo żołnierza!...

„W święconej grzebcie go ziemi,

Po chrześcijańsku a godnie,

Za cudze winy tu poległ,

Za grzechy cudze i zbrodnie...

Choć mundur stroi go obcy,

Biło w nim serce bezpańskie –

Nie patrzcie na złote guzy,

Ale wprost w serce ułańskie!”...

Zawodzą dzwony w kościele,

Zawodzą dzisiaj od rana...

Na rękach niosą Mazury

Austriackiego ułana...^[1]