Tam, gdzie runął mur okryty chwałą,

tam, gdzie został tylko ślad zatarty,

znów jest tak, jak ongiś tu bywało,

jest nasz zamek podniesiony z martwych!

W niebo wznosi się zamkowa wieża,

rój gołębi strzeże jej skrzydlaty,

stary zegar nowy czas odmierza

i historia wraca w swe komnaty!

    Stoi zamek ponad brzegiem, nad wiślanym,

    dawne dzieje i nadzieje w sobie zmieści.

    Był w legendzie, jest i będzie z nami,

    póki my jesteśmy!

Pozostanie z nami już na co dzień,

ruinami więcej nie zasmuci,

niech powtarza Wisła na swej wodzie

stary zamek, który do nas wrócił!

Niechaj przyszłym wiekom powie o tym,

że w Warszawie nad wiślanym brzegiem

myśmy wznieśli zamek nasz z tęsknoty

i z pamięci, i ze snów, i z cegieł!

    Stoi zamek ponad brzegiem, nad wiślanym,,,^[1]