Brylantowe i mroźne

błyszczą gwiazdy w przestworze

z wieczną gwiezdną chorągwią

noc sprawuje swą straż,

a ty biedna dziewczyno

w pokoiku na Hożej

siedzisz sama przy oknie

i łkasz.

A przyczyna wiadoma:

jakiś chłopak bezecny

najpierw miał, potem rzucił,

przedtem kochał, dziś nie,

a ty dalej go kochasz,

no przypuśćmy powiedzmy

i codziennie go widzisz we śnie

Ale czem jest pokoik na Hożej

i twój smutek i chłopak i ty

miljard światów wiruje w przestworze

w mleczne drogi mgławice i mgły.

Potem ziemia jest, lądy i morza,

a na ziemi, wśród krajów i miast

skrawek drobny: Warszawa i Hoża...

co to znaczy wśród światów i miast...?

Ty codziennie na Hożej

a ja czasem na Polnej

siedzę sama, samotna

i wpatruję się w noc

i podobno jest trzecia,

która mieszka na Solnej

czwarta, piąta tysiączna,

ach moc...

W każdym mieście w Paryżu,

w Kopenhadze Londynie,

nawet w Tokjo, w Kaliszu,

w Yokohamie czy wiesz

pęka serce z miłości

jakiejś biednej dziewczynie

więc na Hożej tak musi być też

Przeogromna jest ziemia i morze

świat bez miary i kresu gdzieś gna,

a maleńki jest pokój na Hożej,

jeszcze mniejsze jest serce i łza

Lecz Ty jeden zrozumiesz, o Boże

w majestacie gwiaździstych Twych szat,

że ważniejsze jest serce na Hożej,

niż te gwiazdy, mgławice i świat.^{[1], [2]}