Jesienny dzień,

jesienny liść,

babiego lata

krucha nić

i słońce przez niebieską mgłę

na Champs Elysees...

To śmieszne, że

właśnie dziś

chciałam tu

na spacer przyjść

nie wiedząc, że coś stanie się

na Champs Elysees.

Och, Champs Elysées!

Och, Champs Elysées –

czy to noc,

czy to dzień

tutaj śnisz

na jawie sen,

a najpiękniejsze w całym śnie

są Champs Elysées.

W zwykły gwar

wpadł obcy ton –

Szepnęło coś

To on, to on,

gdy do mnie uśmiechnąłeś się

na Champs Elysées.

Pośrodku dnia

zwyczajnie tak

spytałeś mnie,

czy przyjmę kwiat,

i jakże tu powiedzieć nie

na Champs Elysées.

Och, Champs Elysées...

Potem dzień

zapadł w cień

i snuł się sen,

na jawie sen,

a śnić tu można, bo jest gdzie

na Champs Elysees...

Tak nagle znikł wczorajszy czas,

kiedy świt

odnalazł nas

już innych, otulonych w mgłę

na Champs Elysées.

Och, Champs Elysées...^[1]