Polatuj myśli po niwach ojczystych,

Powietrzem przodków oddychaj,

Skąp wartkie skrzydła w falach Wisły czystych,

Swemu się słońcu uśmiechaj.

Z Wawelskich wieżyc, z Bronisławy szczytów

Zabrzmi pieśń chórem słowików;

Twą lutnią jasne półkole błękitów,

Struny z poranku promyków.

A poprzed tobą pół-urocze wdzięki,

I w lasów wiankach gór skronie,

Tu złota niwa podmucha piosenki,

Tam poklaskuje dąb w dłonie.

To nuty twoje, w przyrody zaklęciu,

Wkoło śpi dźwięków tysiące:

Drży strumień w brzegów majowem objęciu,

Jak wąż się sunie po łące.

A tam daleko białe Karpat ściany,

Tam wieki swe nuty piszą,

Zaklęte w lasy wodospadów piany

Po jarów przepaściach wiszą.

Tam tęskna dumka z ruiny zamczyska

Podzwania z rosą poranku:

Spada w jezioro, pnie się na urwiska,

Marząc o wojnie, kochanku.

I ciągle myśli i wciąż dalej leci,

Strzepnie skrzydłami jastrzębi,

Okrąg zatoczy i gwiazdką zaświeci,

I w jaru ucicha głębi.

A ty leć, myśli, jak ta dumka dzika,

W miłych się tonach zasłuchaj,

Wypędź z ruiny sowę i puszczyka

I stary kurz poodmuchaj.

Może z tej dumki pod promieniem słońca

Jaki hymn zabrzmi rozgłośnie,

Trupowi świata zanuci o wiośnie,

I chwałę weźmie za gońca.

Gdzie człowiek drzemie, a natura kwitnie,

Tam nastrój tony na burze,

Mów człowiekowi: „Obudź się zaszczytnie!”

„Wydaj owoce!” naturze.

O! Myśli moja po obszernym świecie

Bujaj jak anioł swobody,

Choć wiekiem stary, do poprawy i młody,

Świat da się kształcić, jak dziecię.

I po cóż płakać, jeśli siły starczą,

Jeszcze zaśpiewać, zatańczyć!

Co tam! – Gdy zechcem, choć pioruny warczą,

Możemy szczęście wyniańczyć!^[1]