Narzeczonych miałam tylu, co na głowie włosów.

Kubek w kubek – każdy głupek, chociaż na swój sposób.

Jeden miał markowe dresy, drugi garnitury.

Lecz na mydle i szamponie znał się mało który.

Co z tego, że dziewczyny

mają w bród witaminy.

Gdy polski chłopak – przykro mi.

Gdy trzeba nie spać, to on śpi.

I chyba w całym świecie

gorszego nie znajdziecie.

Aktywny by się przydał Włoch,

nie żaden polski śpioch.

Choć do klasy robotniczej nie mam krzty uprzedzeń,

pewien kowal odpadł z braku dwóch zębów na przedzie.

Kiedy trzymał w ręce młotek, nie wiem daję słowo,

kto miał bardziej – ten, czy ten, złożoną osobowość.

Inny jak naprężył ramię miał potężny muskuł.

I kompletne uzębienie, za to braki w mózgu.

Co z tego, że dziewczyny

mają w bród witaminy.

Gdy polski chłopak – przykro mi.

Gdy trzeba nie spać, to on śpi.

I chyba w całym świecie

gorszego nie znajdziecie.

Aktywny by się przydał Włoch,

nie żaden polski śpioch.

Jeden, choć gaduła straszna, zawsze mowę tracił,

kiedy kelner pytał o to, kto rachunek płaci.

Z miłym panem miałam romans, lecz się kontakt urwał,

gdy z dnia na dzień, pod Białystok, go przeniosła kuria.

Co z tego, że dziewczyny

mają w bród witaminy.

Gdy polski chłopak – przykro mi.

Gdy trzeba nie spać, to on śpi.

I chyba w całym świecie

gorszego nie znajdziecie.

Aktywny by się przydał Włoch,

nie żaden polski śpioch.

Miałam raz u siebie w domu randkę z profesorem.

Kiedy wyszłam do łazienki zwiał z telewizorem.

Inny niczym król, co każdą rzecz zamienia w złoto,

wszystko w domu powymieniać umiał na alkohol.

Co z tego, że dziewczyny

mają w bród witaminy.

Gdy polski chłopak – przykro mi.

Gdy trzeba nie spać, to on śpi.

I chyba w całym świecie

gorszego nie znajdziecie.

I jeszcze na sam koniec

strasznego wam coś powiem:

niż chłopaków pół tuzina

wolałabym Gruzina^[1]