Mijają wreszcie tamte dni

Gdyś tylko z dala o Niej śnił,

Gdy budził cię stepowy wiatr

Przynosząc wizję swoiskich chat.

Hej żołnierzu, hej tułaczu,

Siwa matka w oknie płacze.

Nie płaczże matko już –

Cichnie największa z burz.

Przeszliśmy Dniepr, przeszliśmy Bug

Ojczysty witaliśmy próg.

Pójdziemy bić graniczny pal

W rzekę, nad którą Chrobry stał.

Hej żołnierzu – bohaterze

Dajesz Polsce krew w ofierze.

Nie poskąpimy krwi

Dla Tej co w sercu tkwi.

Przez całą ziemię idzie trakt,

Na którym został polski ślad.

Przez wszystkie nieba i sto mórz

Na orłach żołnierz wolność niósł.

Hej, żołnierzu, hej olbrzymie,

Gdy się biłeś – dobrze biłeś!

Złoczyńców trzeba bić –

Jeżeli chcemy żyć!^[1]