Przez śmierć do życia żołnierzom po chwały

krwią zlanym polu, dążącym wytrwale,

oto ten Sztandar daję srebrno-biały,

by karni byli w zbożnym walki szale.

Na Was zwrócony wzrok przyszłości cały,

od Was zależy, czy światem wandale

zawładną dzicy, czy też czas wspaniały

miru nadejdzie po burzy nawale. –

O, walczcie chrobrze, bowiem walczyć trzeba,

i niech z Was każdy będzie jako skała,

o którą przemoc wroga się strzaskała,

A walka Wasza zmartwychwstaniem będzie

Polsce, co Was dziś zwołała na sędzię

w swej wielkiej sprawie,

Idźcie w Imię nieba! –^[1]