Kurtyzany:

Lupanar w którym sprzedajemy za bezcen swoje ciała

Klientów ściąga z wszystkich okolicznych wsi i miast

Żyjemy z cudzych żądz i wstydó

Choć przecież jest kobietą każda z nas.

Pompeja! Pompeja!

Dla wszystkich co płacą otwarte nasze drzwi!

Rozkoszy nowych wabi was nadzieja!

Tu skąd wydostać się nie może nikt.

Gladiatorzy:

Arena z której sprzedajemy za bezcen swe istnienia

W napięciu trzyma wszystkich którym nuda trawi czas

Żyjemy z cudzych snów i lęków

Własne nie liczą się marzenia

Choć przecież jest mężczyzną każdy z nas.

Pompeja! Pompeja!

Dla wszystkich co płacą otwarte skrzydła bram!

Rozkoszy nowych wabi was nadzieja!

Tu gdzie w oklaskach przyjdzie zginąć nam.

Przyjaciele:

To życie w którym sprzedajemy swoje dusze

Jest dane nam jak celi mrok i ostrza blask

Żyjemy z kłamstw i cudzych łask co

Do nieludzkiego życia zmusza

Choć przecież jest człowiekiem każdy z nas.

Pompeja! Pompeja!

U boku gladiatora hetera szczęście śni!

Tak para naszych czasów ślub zawiera

Na jedną noc i na niepewne dni

Więc żyjmy póki co, dopóki ból i rozkosz żyją

Roślinom ciężkim w owoc życie dają gnój i kał

Nikt dusz nie szuka w lupanarze

Więc niech się tu tymczasem skryją

Dopóki ktoś nam nie odbierze ciał.

Pompejo! Pompejo!

Ty perło Imperium w ścieku jego miast!

Przy życiu będziesz trzymać się nadzieją

Dopóki będzie żył ostami z nas!^[3]