I

Stał raz dom w dolinie,

Cały w kwieciu tonął;

Szczęście tu gościło

I dobrobyt ponoć.

Sprzyjał los domowi,

Ale sprzyjać przestał –

Pożar strawił wszystko,

Wojna tędy przeszła.

II

Syn na progu leży,

Próg we krwi skąpany;

Oddał syn swą młodość,

Śmierci już kochanek.

Odrąbana głowa,

Odrąbane ręce,

Nogi odrąbane –

Nie zatańczy więcej.

III

Obok ciała syna

Ciało córki stygnie;

Wpierw wróg córkę zhańbił,

A zhańbił ohydnie.

Potem… znowu zhańbił.

Podciął gardło wreszcie;

Martwa i zhańbiona –

Kto ją teraz zechce?!

IV

Przed zgliszczem na bramie

Powiesili ojca;

Brzuch ojcu rozcięli

Od końca do końca.

Mózg na pół rozbity,

W sercu błyszczy sztylet,

Wisi ojciec, wisi –

Chyba… też nie żyje.

V

Nieopodal matka

Siedzi na kamieniu –

Zgnębiona, spłakana…

Cholera wie czemu!

Puenta. Optymistyczna.

Nie płacz, matko, nie płacz!

Spróbuj w to uwierzyć:

Rodzinę masz zdrową,

To są kaskaderzy.^[1]