Piołunem usta, skrą znaczone skronie…

Jak huraganu wiew minęło życie…

Już go nie ujrzysz żywym w naszym gronie

– Słyszycie?…

Kochał świat wrażeń. Piękna snuł przędziwo!

Chciałby róż wieńce słać przed ludzkie stopy…

I był żołnierzem – w twarde wojny żniwo

kładł snopy.

Krótki był żywot. Za to pełny chwały!

Wzniosły – więc lotem zaważył na świecie –

Że mknął w wyżyny na kształt chyżej strzały,

to wiecie!

A że się bitwą upajał, jak winem,

Przestał rachować na swej piersi blizny.

Był najwierniejszym, najoddańszym synem

Ojczyzny.

Umarł. Zabito go, gdy odwrót słonił,

Padł podczas huku piekielnego armat,

Nie płaczcie! Nigdy z mężnych ócz nie ronił

łez – Sarmat!^[1]